Eis
todo o que teño:
Onte.
Nunca.
Ren.
Eis
todo o que fica
do
rapaz aquel
que
compuña versos
pra
cantar inxel
á
nena fermosa
dos
beizos de mel.
Eis
todo o que teño:
Onte.
Nunca.
Ren.
Poema pra navegar
Hei
de baixar ó teu río
si
me agardas na ribeira
pra
darche nun bucariño
as
rosas do meu poema.
I heite
de levar
a
cantar
do teu
río pró meu mar.
Navegaréi
o teu río
na
barca do pensamento
e
levaréite comigo
camiño
do mar aberto.
E tí
levarás
o
cantar
do teu
río pró meu mar.
E
levaréite comigo
camiño
do mar maior
pra
que tí sepas dos bicos
do
vento, do mar i o sol.
E tí
cantarás
o
cantar
do teu
río no meu mar.
Eu
moreno e tí morena
do
sol, do mar e do vento,
voltaremos
pró teu río
nunha
barquiña de felgos.
E tí
deixará
o
cantar
do
teu río no meu mar.
¡Calade!
¡Calade!
Hai
voces no ar
chamándome.
O
cantar do camiñeiro.
O
marmullo do regueiro.
O
chamarís dos seus versos.
A
canción do carreteiro.
Os
berros do seu silenzo.
O
ledo canto do merlo.
Os
salaios do seu peito.
A
morna voz do relembro.
¡Calade!
Hai
voces no ar
chamándome.
Pranto pola doncela que se suicidou
Hoxe
chora o poema aqueloutrado
a
morte daquela doncela loira
que
se suicidóu no vieiro illado
-endebalde
pois o amor non eisiste–
despenándose
silandeiramente
dende
o curuto do penedo esguío
sobor
dos seixos do camiño fragoso.
A
choiva bagoenta terá de basoirar
as
pegadas arrepiantes do sangue novo
que
lixóu de quente cor bermella
as
pedras do carreiro illado
que
dorme na encosta da montana
o
sono do amor que non eisiste.
A
nordesía berra pola pranura
o
nome que ninguén coñecía
da
inxel doncela namorada
que
morréu caladiñamente
cun
doce sorriso nos beizos
desangándose
de vagariño
nas
carrileiras do camiño fragoso.
Os
páxaros que espreitaban na silveira
a
chegada do morno albor sorridente
ficaron
medoñentos i estantíos
vendo
fumear o sangue morno
da
rapaciña que se suicidóu
cando
soupo que o amor e os biosbardos
non
son máis que seres pantasmaes.
O
poema esnaquizóuse no lumbrigar
e
cada verso chora debruzado
sobor
das pedras do camiño fragoso
por
onde debala mainamente
o
sangue da donceliña malfadada;
o
sangue, ¡ai, Deus!, que xa non terá fillos
da
rapaza que se suicidóu
por
culpa do amor que non eisiste.
Cantar pra que chaman leda
Leda
che chaman, Lediña
porque
ledo é o teu ollar
leda
a canzón dos teus beizos
e
ledo o teu camiñar.
¡Ai,
Leda, Lediña, Leda,
feita
de sol e de mar
hei
de mergullar en tí
os
meus poemas de ar!
¡Ai,
Leda, Lediña, Leda,
que
ledo te hei de bicar
o
pé da fontiña vella
mentras
soa aquel cantar
Leda,
na ruada leda
Leda,
no ledo ruar.
¡Ai,
Leda, Lediña, Leda,
que
ledo te hei de chuchar
ó
sementar no teu corpo
os
fillos que han de agromar
Leda,
no teu corpo ledo
feito
de sol e de mar!
¡Ai,
Leda, Lediña, Leda!
¡Que
ledo hei de navegar
o
mar maior do teu corpo
a
noite de amar amar!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)