O outono


                O outono é tempo


                                       tristeiro.

                                       E o tempo

                                       en que as follas

                                       dos arbres

                                       van caendo

                                       unha  a unha

                                       no chao,

                                       e os labregos

                                       camiñan

                                       con presa

                                       tremendo

                                       de frio,

                                       d’aldea

                                       po-l-os carreiros.


                                       O outono e tempo

                                       tristeiro

                                       que trai os labregos

                                       da chaira

                                       o mensaxe do inverno.

O vrao


                O vrao e o millor tempo


                                       do ano.

                                       E o tempo en que os vellos

                                       deixan o escano valeiro,

                                       nas  lareiras

                                       e van botar unha ollada

                                       as leiras

                                       onde a cosecha baixo o sol

                                       medra que medra.

 
                                       O sol do vrao

                                       e fero,

                                       e pon mouros os homes

                                       pro inverno.


                                       De vrao

                                       cantan os regatos

                                       que regan os prados

                                        e cantan os labregos

                                       que van e veñen

                                       do traballo.


                                       O vrao é o millor tempo

                                       do ano.

A primaveira


A primaveira


                                       é unha rapaza

                                       feiticeira

                                       a quen Dios dona

                                       cada ano

                                       unha saya de frores

                                       de todo-l-os colores.


                                       E tempo bon pro amor

                                       dos homes e dos paxariños;

                                       e pra botar ó sol

                                       os neniños

                                       e pra salir a falar

                                       c’os veciños

                                       a porta,

                                       e pra sachar n-a horta.


                                       A primaveira

                                       e unha rapaza

                                       boniteira,

                                       boa pros homes

                                       e pros animás

                                       que traballan

                                       na Chaira

                                       e na montaña.

 
                                       A primaveira

                                       e unha rapaza

                                       solteira

                                       que morre cando nace

                                       seu hirmao

                                       o vrao.

A verdá


                                       A verdá é unha vella raposa.

                                       Sempre pechada do cerebro

                                       n’a cova,

                                       amostra o fuciño

                                       pro nunca sal afora.


                                       Os homes xamais din a verdá.

                                       E natural.

                                       Teñen muller e fillos.

                                       E non poden xogar

                                       c-o pan.


                                       Si os homes dixeran

                                       a verdá verdadeira

                                       de fame morreran.


                                       Por eso cando falan

                                       solo din a mitá

                                       da verdá.


                                       A verdá e unha vella raposa.

                                       Xamais asoma a cacheira

                                       a craridá.

                                       Pois ten medo dos homes.

                                       ¡Dos cás!.

Bos amigos


                                       Bos amigos teño cerca.

                                       Bos amigos teño lexos.

                                       Bos amigos teño xá

                                       deitados n-o cementerio.


                                       Bos amigos com-os teus.

                                       Bos amigos teño eu.

 
                                       Un é xornaleiro en Lugo.

                                       Outro abogado en Madrid.

                                       E o que teño mais cerquiña,

                                       ese é probe com’a mín.


                                       Bos amigos com-os teus.

                                       Bos amigos teño eu.


                                       Aquel que está deitadiño

                                       a sombra d’aquel ciprés,

                                       d-os amigos que che lembro

                                       o millor eracho él.

 
                                       Bos amigos com-os teus.

                                       Bos amigos teño eu.


                                       Tres amigos eu recordo.

                                       Tres nomes recordarei.

                                       Tres y-almas están co-a miña:

                                       Non che teño envexa ¡ei!

 
                                       Bos amigos como-os teus.

                                       Bos amigos teño eu.

Xente nova e leña verde


Dixeron os vellos


mirando pro lume:

Xente nova e leña verde

todo é fume.


Os novos miran pra diante.

Os vellos miran pra tras.

Os novos troula que troula.

Os vellos veña chorar.

 
Dixeron os vellos

botando n’a estrume:

Xente nova e leña verde

todo é fume.

 
Os novos canta que canta.

Os vellos queixa que queixa.

Os novos brinca que brinca.

Os vellos tembla que tembla.


Dixeron os vellos

a vella queixume:

Xente nova e leña verde

todo é fume.

Eu tamén son labrego


Eu, que xá vos dixen n’outro lado


                                       que son un home de trinta e dous anos,

                                       anque agora son ciudadano,

                                       d’eses que andan co-a camisa planchada

                                       e con corbata,

                                       tamén son labrego,

                                       o que fun de pequeno,

                                       e tamén sei sachar

                                       e apañar as patacas,

                                       e segar o trigo e o pan,

                                       pois todos estes traballos se fan

                                       n’a Terra Chá.

 
                                       Eu tamén son labrego

                                       e sei o tempo

                                       que vai facer mañá

                                       solo con botar unha ollada

                                       o ceio

                                       cando se pon o sol

                                        tras d’as montañas

                                       que s’erguen o remate

                                       d’a Chaira.

 
                                       Eu conozo as lúas

                                       e as señas que dá o gato

                                       cando vai chover,

                                       e as do sapo,

                                       e o lenguaxe d’a rá,

                                       e as costumes do lagarto

                                       e a fala do merlo

                                       e a do pazpallar;

                                        pois xamais deixei de ser labrego,

                                       o que fun de pequeño,

                                       e anque agora son ciudadano

                                       non olvidarei a Terra Chá,

                                       nin a cortiña que sachei

                                       n’outro tempo xunto con meu pai.

 
                                       Eu tamén son labrego.

                                       Estiven cego

                                       cando fun pra ciudá.