Na miña soedá

Na miña soedá

hai paxaros que chian:

¿Queres tí vir connosco?

¿Queres vir?

Imoste levar onde está ela,

imoste levar ledo connosco

pois podes voar nas nosas azas,

podes chegar voando,

podes chegar aló onde está ela.

I eu digo non

                        e non

                                   e non.

Ela xa non está

                        xa non me agarda

                                               ídevos.

Na miña soedá

hai silenzos que falan:

¿Por qué non te fuche cos paxaros

que podian levarte onde está ela?

¿Por qué non voache cos paxaros

pra banda do mar onde esté ela?

¿Por qué non fuxiche polo ar

nas azas dos paxaros teus amigos

que anceiaban levarte á carón dela?

I  eu digo non

                        e non

                                   e non.

Ela xa non está

                        xa non me agarda

                                               calade.

Na miña soedá

hai paxaros chiando

e silenzos que falan

pra que eu non esqueza endexamáis

un nome que latexa no meu sangue.

Por iso eu berro non

                                   e non

                                               e non.

Ela xa non está

                        xa non me agarda

                                                    ídevos

                                                                calade.

Si eu fora mariñeiro

Si eu fora mariñeiro

¡ai, amor!

tamén sería troveiro.

                                   Pra cantá-lo mar.

Si eu fora mariñán

¡ai, amor!

tamén sería xograr.

                                   Pra cantá-lo mar.

Si eu fora mariñán e mariñeiro

¡ai, amor!

sería xograr e máis troveiro.

                                   Pra cantá-lo mar.

Na proa da nao

polo mar maior

eu iría ledo

cantando canciós

de auga e de vento

de sal e de sol.

¡Si eu fora mariñeiro!

¡Ai, amor!

                                   Na proa da nao

                                   iría moi ledo

                                   a cantá-lo mar.

I a nao a navegar

Meu amor, a outra noite

cheiraba o vento a sal

e sin querer, desperto,

eu púxenme a soñar

que unha nao nos levaba

pró alén, polo mar,

tí e máis eu na proa

i a nao a navegar.

                                      Mariñeiros sin medo,

tí e máis eu na proa

e de patrón o vento.

¡Ai, meu amor, si os soños

se trocaran verdá

i o soño que soñéi

fora unha realidá!:

Os dous xuntos na proa

i a nao a navegar

fuxindo con nosoutros

de beira a beiramar.

                                     Mariñeiros sin medo,

                                     tí e máis eu na proa

                                      e de patrón o vento.

A brilar nos teus ollos

a estrela polar.

Eu a roubarche bicos

mollados de mar.

Tí e máis eu na proa

i a nao a navegar.

                                   Mariñeiros sin medo,

                                   tí e máis eu na proa

                                   e de patrón o vento.

Sinto por tí namais

Polo tempo perdido non o sinto

e tampouco

polo que ardeu de mín

mentres fun indo

intre a intre

laboura que laboura

queimándome un pouquiño

un pouquiño máis a cada intre

facendo aquil poema

o que tí lle abriches o camiño.

Pro non importa, amor,

importa pouco, rapaza,

que eu me queime

ou me queimase un anaquiño máis

si o fin, no intre derradeiro,

ficamos os dous soios

os dous,

soíños con nós mesmos

coas nosas maus xunguidas

e xunguidos

os nosos corazós.

Sinto por tí, rapaza, meu amor.

Sinto por tí, tan só.

Quixera , sí, quixera,

deixar nas tuas maus

aquela fror.

Non puido ser ...

¿Qué queres?

En troques ...

colle o meu corazón.

Témolo todo, compañeira

¿Lémbraste, meu amor? Dixeche:

Eu non teño ren, meu compañeiro.

Nin cartos, nin negocios, nin casa,

nin porta, nin fiestra ...

Non son ... propietaria de nada.

¿I o amor, compañeira?

¿I o amor dos dous

pensas que non e ren,

que non é nada?

¿Pensas que o noso amor

non pode

encher o mundo enteiro

e trocalo de xeito

que todo deus aprenda

a vivir

sin cartos, sin negocios,

sin casa,

sin portas e sin fiestras

e sin teito,

sin ser nin anceialo

propietario de nada?

E aínda que eisí non fora ...

¿Qué? ¿Que nos importa a nós?

A nós, tí e mais eu, senlleiros,

sen ren,

só coa nosa compaña,

só co que somos nós,

tí e máis eu, os dous ...

coas nosas maus xunguidas ...

¿Que falla nos fai nada?

Témolo todo, compañeira.

Témonos nós i eso chega

i é dabondo prá dous,

pra dous que van queréndose,

prá dous,

prá dous que van polos carreiros

da desespranza i a dor

e nembargantes siguen camiñando

porque saben

que indo xuntos sempre,

camiñando xuntiños, con amor,                                                       

o mundo é soio deles,                                                

soio deles ...  

dos dous.