Cancións do lume novo


                Eiquí tedes as canciós


                                       do lume novo.

                                       A xente dirá que as escribeu

                                       un tolo.

 
                                       Van adicadas a xente

                                       de Villalba.

                                       E os homes e mulleres

                                       da Chaira.

 
                                       Non sei si falarei

                                       mal ou ben.

                                       Pro a xente da chaira

                                       así fala tamén.


                                       Pode que non vos gusten

                                       as miñas canciós.

                                       Pro eu confesareivos

                                       que n’elas puxen amor.

 
                                       Puxen amor pros novos.

                                       Pros vellos.

                                       Pros nenos.

                                       Puxen amor pras pedras.

                                       Pras terras.

                                       Pros ventos.
 
 
                                       Non vos riades logo

                                       da miña toleeira.

                                       Que si o meu lume é novo

                                       é vella a fogueira.

 
                                       Esa fogueira arde en vosoutros

                                       e en min.

                                       Hai que non-o demostra

                                       e hai quen sí.

Pranto por Xosé Luís García Mato ( por Manuel María)


Amigo García Mato, ”Guedelliñas,”

raioliña de sol entre a negrura,

carballeira sagrada,fonte pura,

namorado pastor das anduriñas.


As túas verbas acesas de tenrura

-pois levaban o lume que ti tiñas-

eran un doce voar de avelaíñas

recendendo a semente e a seitura.


A túa fonda paixón estremecida

fíxoa canto chairego o Madalena

correndo mainamente cara a vida.

Sin tí a Terra Chá é máis pequena.

¡E Vilalba quedou enmudecida,

traspasada de dór, morta de pena!



                                               MANUEL MARIA,

                                               TERRA CHA

Poema para el otro yo


Va por mi sangre lentamente andando

arrastrando los pies y en zapatillas

el otro yo tan viejo compañero

en busca del bastón que nunca tuvo

para ponerlo en mis manos fatigadas

y que sostenga el cansancio de los dos.

 
Amigo –le hablo- compañero antiguo

que fuiste siempre por mi sangre adentro

ingenuamente cantando esperanzado

es hora ya de que veas la mentira

y reconozcas que lo que persigues

ingenuamente ingenuo desde siempre

es un espejo roto ante otro espejo

la sombra de una sombra que no fue.

Amor, fe y esperanza son palabras

con que nos duermen los profetas falsos.

La vida, viejo, es sólo un tango apache

bailado entre las sombras prostitutas.

Sólo la muerte es cierta, compañero.

 
Este ataúd que soy de carne y hueso

ha llegado al confín de la falsía

de las bípedas bestias engañosas.

Mejor será que lo olvidemos todo,

otro yo amigo, las locas ilusiones

en las que ciegos creímos hasta hoy

y nos tendamos a morir desnudos

-como cuando salimos de aquel vientre-

sobre la tierra anciana de los versos

con que hago tu poema de esta noche.


Vamos, amigo, a morir en compañía

de aquella luna que soñamos juntos.

Te llamas anteayer


Hoy te llamas Anteayer

y por mi pared desnuda

viene trepando tu hiedra

hacia mi frente futura.

 
Voy por mis días contigo

tatuada en mi cerebro

aunque tu nombre ya sea

Anteayer

y sean viejos

el árbol que soy ahora

la carreta de los versos

el barco en que navegamos

juntos

y aquel silencio

de tu sonrisa dormida

sobre el hombro de mis sueños.


¡¡Como le duele a la piel

de mi corazón antiguo

la herida de tu recuerdo!!

 
Y por mis noches sin ti

voy escuchando tu viento

porque no quiero olvidarte

Anteayer

y en cambio anhelo

desde tus nubes remotas

traerte a mis campos yermos

para que lluevas tu lluvia

joven sobre mi árbol viejo.


¡¡Ay, mi corazón antiguo,

soñador y caminero,

que ya nunca ha de saber

de tu sonrisa dormida

en el hombro de mis sueños!!

Ya se han marchado


Ya se han marchado todos.

Ya se han ido

ella

que era el amor

y él

el amigo.

 
Sólo me quedas tú

corazón.

No desesperaremos.

Mañana...

quizás aún saldrá el sol

y lucharemos

juntos por otro amigo

y otro amor


Mañana...

Corazón….

Quizás mañana

renazca en nuestros labios

la canción.

Ven ya, pálida amiga


Ven ya, pálida amiga,

y bésame en los labios

pues quiero unir al tuyo

mi cansancio.

Con un gran gesto lento

nos uniremos por siempre

en un abrazo

y seremos

un sólo cuerpo inerte

como un viento sin fuerza

como un árbol anciano

que se rinde sin gritos

ritualmente

fiel al último hachazo.

 
Ven ya, pálida amiga,

y recupérame

para tu mundo oscuro

sin cansancios

con ese último beso

dulce, trémulo y frío

que saben dar tus labios.

Sin gozo y sin pesar

-estoy cansado-

tranquilamente tuyo

me iré contigo

adonde duermen tantos.

Un día yo me iré


Un día yo me iré

con los últimos pájaros

por las últimas ramas

de la tarde

y ya no seré nada.


Un día yo me iré

con la primera estrella

de la tarde

y ya no seré nadie.


Un día yo me iré

por el último viento

de la tarde

y tan sólo habré sido

un sollozo del aire.


Con los últimos pájaros

por las últimas ramas

con la primera estrella

por él último viento

un día yo me iré

por la tarde

y gritará el silencio

de la calle.


Un día yo me iré

por la tarde

dejando un hueco

para otro en el paisaje.