Poetas novos


                Eu son home


                                       que tamén foi rapaz.

                                       Pro sempre falei de maneira

                                       que m´entenderan os demais.


                                       Xá me doen os riles

                                       de ler cousas sin senso

                                       ditas por xente nova,

                                       e penso

                                       qu´agora a Poesía

                                       está tola.


                                       Quixen entendere o que din

                                       os vates da hora,

                                       mais non puiden, e entón

                                       pensei que era millor

                                       pubricar a miña canción xorda.

 
                                       E salín o sol,

                                       e xá m´entendo,

                                        e non me importa berrar

                                       eu soio, o vento.


                                       Aló a xente nova co seu cantar.

                                       Eu xá estou ledo

                                       anque coiden que son un tolo

                                       que berra soedades

                                       o ceio.

 
                                       ¡Que digan!

                                       Eu son un xograr úneco

                                       pechado n´un castelo

                                       de ferro.

                                       ¡Eu ben sei pra que berro!.

O meu tempo


Os meus ollos quixeran chorar


                                       sober do cadavre

                                       d’este tempo meu

                                       qu’ainda non morreu

                                       nin morrerá

                                       tan axiña,

                                       pois ainda é rapaz.

 
                                       Quixeran chorar os meus ollos,

                                       pro atópanse enxoitos,

                                       sin bagoas que botar,

                                       pois a ruindá

                                       d’este século meu,

                                       d’este meu tempo tolo

                                       secoume o corazón e os ollos,

                                       e non podo chorar.

                                       ¡Nin siquera podo chorar xá!


                                       Non hai quen entenda

                                       o arte dos pintores

                                       nin o dos arquiteutos novos

                                       nin o dos poetas d’agora

                                       nin o dos escritores;

                                       pois este século meu

                                       este meu tempo,

                                       é un tempo tolo,

                                       sin pizca de senso

                                       nin de xeito.


                                       Este tempo meu

                                       non ten a inocencia

                                       dos tempos pirmeiros

                                       da humanidá,

                                       nin a forza puxante do medioevo.

                                       Este tempo meu

                                       ¡malpocado!

                                       non cree no demo

                                       e enventa cousas d’inferno.


                                       Non é novo nin vello

                                       este meu tempo,

                                       este meu século tolo

                                       por quen quixeran chorar

                                       os meus ollos.

                                        Non é máis que un probe enfermo

                                       do corpo e da y-alma

                                       que olvidou o Arte eterno.


                                       O meu tempo

                                       é un rapaz decrépeto

                                       cheo de torres de Babel

                                       e de necedá,

                                       qu’enventa cousas pra matar

                                       sin acordar o Ceio;

                                       e por eso non atopa remedio

                                       pra sua enfermedá.


                                       Eu quixera xá ver morto

                                       a este meu tempo

                                       anque os séculos correran pra trás

                                       com-o cangrexo.

                                       Pois entón os meus ollos

                                       poderían atopar bagoas pra chorar

                                       e eu volvería a ser home,

                                       e a ter corazón,

                                       e volvería a creer n’a piedá

                                       d’a Humanidá.

O meu falar


                                       O meu falar tamén é da Terra Chá.

                                       E un falar que ten o xeito

                                       do vento

                                       que fai tremer d,amor

                                       n,a primaveira

                                       as follas dos loureiros.

 
                                       O meu falar foi pequeno n,as terras altas

                                       de Villalba.

                                       Hai quen dí que é un falar vello,

                                       de labrego,

                                       que naceu co castelo.

 
                                       E eu quero falar da maneira

                                       que falaron meu pai

                                       e meu abó,

                                       pois d,aprendin,d,eles a carón,

                                       n’as postas do sol.


                                       O meu falar é da terra villalbesa

                                       onde Fernán Ruiz de Castro, o Bóo,

                                       sentou un castelo

                                       pra qu’arredor medrara a vila

                                       co tempo.


                                       Eu falo o meu falar anque a xente

                                       que naceu lonxe d’esta terra

                                       coide que falo mal.

                                       ¡Hai moitos xeitos de falar

                                       n’a Terra Chá!


                                       O meu falar nin é galego

                                       nin é castelán,

                                       pro é o lenguaxe de meu pai

                                       que xa dorme envolto n’a terra

                                       da Terra Chá.


                                       E eu non deixarei de falar
 
                                       c’unha d’estas maneiras

                                       que se falan n’a Terra Chá,

                                       onde naceu e morreu

                                       meu pai.

O lume novo verdadeiro


O verdadeiro lume novo


son eu,

que teño na y-alma ainda

unha pila

d’estelas que non ardeu.


Toda-l-as noites queimo

                                           no cerebro

unha pila de toxos e de leña

verde,

de salgueiro.

E de pino, e de castaño

e de carballo.

E tanta leña teño

que xamais acabo

de queimala dentro do cerebro.

 
E sinto a dor do lume

que arde e arde sin saber

que non pode morrer.


O verdadeiro lume novo

son eu.

Non me preguntedes

quen,o encendeu.


Soio sei que non pode morrer

hastra que o dono

durma o eterno sono

dos mortos,

baixo a terra

galega.

O lume novo


                O lume novo os galegos o fan


                                       a noite de San Xán.


                                       Encenden as fogueiras

                                       n,as ruas e no monte

                                       e quedan soias as lareiras

                                       das vilas e das aldeas.


                                        O lume novo os galegos o fan

                                       a noite de San Xán.

                                       E canto mais aldean

                                       o lume novo medra mais.

 
                                       Brincan os rapaces

                                       por riba do lume

                                       sin medo de queimarse

                                       nin d,afogar co fume.


                                       Queiman palla e queiman toxo,

                                       queiman cueiros e paos,

                                       pra encender o lume novo.

                                       E sorrí San Xán

                                       dend,as estrelas

                                       vendo o lume novo que lle fan.


                                       O lume novo arde

                                       a noite de San Xán

                                       e solo quedan cinzas

                                       po-l-a mañá.


                                       Pro ano haberá outro palleiro

                                       e outro toxal,

                                       e mais paos que queimar

                                       no lume novo que fan

                                       os galegos sempre sempre

                                       a noite de San Xán.

 
                                       San Xán sorrí

                                       sorrí San Xán,

                                       a noite sua

                                       mirando o chan.

Cancións do lume novo


                Eiquí tedes as canciós


                                       do lume novo.

                                       A xente dirá que as escribeu

                                       un tolo.

 
                                       Van adicadas a xente

                                       de Villalba.

                                       E os homes e mulleres

                                       da Chaira.

 
                                       Non sei si falarei

                                       mal ou ben.

                                       Pro a xente da chaira

                                       así fala tamén.


                                       Pode que non vos gusten

                                       as miñas canciós.

                                       Pro eu confesareivos

                                       que n’elas puxen amor.

 
                                       Puxen amor pros novos.

                                       Pros vellos.

                                       Pros nenos.

                                       Puxen amor pras pedras.

                                       Pras terras.

                                       Pros ventos.
 
 
                                       Non vos riades logo

                                       da miña toleeira.

                                       Que si o meu lume é novo

                                       é vella a fogueira.

 
                                       Esa fogueira arde en vosoutros

                                       e en min.

                                       Hai que non-o demostra

                                       e hai quen sí.

Pranto por Xosé Luís García Mato ( por Manuel María)


Amigo García Mato, ”Guedelliñas,”

raioliña de sol entre a negrura,

carballeira sagrada,fonte pura,

namorado pastor das anduriñas.


As túas verbas acesas de tenrura

-pois levaban o lume que ti tiñas-

eran un doce voar de avelaíñas

recendendo a semente e a seitura.


A túa fonda paixón estremecida

fíxoa canto chairego o Madalena

correndo mainamente cara a vida.

Sin tí a Terra Chá é máis pequena.

¡E Vilalba quedou enmudecida,

traspasada de dór, morta de pena!



                                               MANUEL MARIA,

                                               TERRA CHA